Dagboek van Campagneleider Sander Simons in NRC
Klik hier voor de foto

Hans Smolders in Glossy magazine Issue

Artikel over de trucfoto van Femke Halsema
Klik hier voor Trouw

Hans Smolders in Prive

Zaterdag 28 okt werd een conferentie gehouden over “100 jr Islam in het Koninkrijk der Nederlanden”. 's Middags was er een debat tussen politici: Marco Pastors, Stef Blok (VVD) en Larouz (PvdA).

In het Nederlands Dagblad stond een artikel daarover en Geenstijl.nl heeft er aansluitend ook over geschreven:

http://www.nd.nl/Document.aspx?document=nd_artikel&id=80736

http://www.geenstijl.nl/mt/archieven/019812.html#comments

Hikmat Mahawat Khan in HP De Tijd
KLIK HIER VOOR HET ARTIKEL

Marco Pastors op bezoek bij Islamitische gemeenschap
KLIK HIER VOOR HET ARTIKEL IN HET NEDERLANDS DAGBLAD

Rob Oudkerk - huisarts en politicus:
'Tweede Fortuyn-revolte komt eraan'

door Onno van Buuren

De politiek blijft lonken, maar 'het systeem moet eerst van buiten worden aangevallen.' Dat schreef Rob Oudkerk eind 2005 al in zijn boek 'Geen weg terug'. Hij is optimistisch: 'Ik verwacht dat de huidige politieke partijen op deze wijze nog hooguit één cyclus meegaan.' Oudkerk heeft grote waardering voor Marco Pastors, 'de nieuwe Jan Schaefer'. 'Qua attitude zou ik morgen met Pastors en Eerdmans in één partij kunnen zitten.' Hij droomt van een soort Singapore aan de Noordzee.

Je kunt je ook bij EénNL aansluiten.
"Nee, dat kan ik niet. Ik heb afgelopen zomer wel een paar keer heel onderhoudend met Marco Pastors gegeten. Ik zie hem als een volstrekt verdwaalde sociaal-democraat. Hij heeft in Rotterdam, zeg ik met enige jaloezie, precies datgene gedaan wat ik in Amsterdam ook had willen doen. Hij is de enige bestuurder in Nederland die uitvoering heeft gegeven aan het bestrijden van grote problemen in de stad, met name wat betreft het woningbeleid. Dat heeft-ie als een soort moderne Jan Schaefer gedaan; een groter compliment kan 'm niet maken. Rotterdam heeft 'm daarvoor ook beloond met veertien van de 45 zetels: een immense prestatie.

"Ik heb Pastors dan ook gevraagd: 'Wat doe je nou in die rare rechtse hoek?' Hij zegt dingen soms net zo ongenuanceerd als ik destijds over de 'kutmarokkanen', maar ik kan het met zijn denkbeelden niet zo oneens zijn. Maar politiek is beeldvorming; Pastors zit in de Pimhoek. Wij kunnen elkaar zeer goed vinden in een nieuwe manier van politiek bedrijven. Dat geldt ook voor Joost Eerdmans, een verdwaalde christen-democraat, een van de betere Kamerleden. Het programma van EénNL deel ik niet voldoende, maar qua attitude zou ik morgen met Pastors en Eerdmans in één partij kunnen zitten, maar dat moet dan iets nieuws zijn."

(bron: Het Parool)

Artikel in Elsevier:
Syp Wynia
Balkenende en Bos, kiezers zijn niet gek hoor!

Wordt Nederland het Saoedie-Arabië van Europa?

Secil Arda over het Islamziekenhuis

De Commissie Gelijke Behandeling (CGB) krijgt kritiek van boze burgers en sceptische wetenschappers. (artikel Algemeen Dagblad)
De commissie zou te juridisch bezig zijn en te weinig oog hebben voor wat er in de maatschappij gebeurt.

Onbegrip over djellaba-uitspraak
CAREL BRENDEL
UTRECHT

,,De Commissie Gelijke Behandeling is te theoretisch bezig en gaat voorbij aan wat er in de maatschappij gebeurt. Op straat lopen veel islamitische meisjes gedwongen in hoofddoekjes rond. Die worden gehersenspoeld en bang gemaakt. Daar mag de commissie best eens rekening mee houden als ze oordeelt over een moslim die vrouwen onrein vindt en de sharia aan zijn omgeving wil opdringen."

Secil Arda, voormalig PvdA-raadslid in Enschede en nummer vijf op lijst EenNL van Marco Pastors, heeft geen goed woord over voor de jongste uitspraak van de CGB over een door de gemeente Rotterdam afgewezen sollicitant. De Turkse staat niet alleen in haar kritiek. Net als andere criticasters ergert zij zich ook de 'eenzijdige samenstelling' van de commissie. ,,Het zijn te veel juristen die alleen gefocust zijn op juridische regeltjes. Ze durven niet over hun eigen schaduw te springen."
De linkse socioloog Dick Pels, die een boek schreef over de Fortuyn-revolutie, noemt de jongste uitspraak 'een stem uit het verleden, uit de tijd voor 2002'. ,,Bestrijding van discriminatie is hard nodig. Maar deze juristen zijn te formalistisch bezig. Belachelijk dat iemand die vrouwen geen hand wil geven in het gelijk wordt gesteld."
Collega-socioloog Herman Vuijsje spreekt van 'een onbegrijpelijke uitspraak'. ,De oude anti-discriminatie-ideologie werkt niet meer. De wetgeving is niet afgestemd op een situatie, waarin de vrijheid van godsdienst van fundamentalistische moslims bots met onze ideeën over gelijke rechten van vrouwen."
De Leidse rechtsgeleerde Paul Cliteur vindt dat de beweging voor de mensenrechten dreigt te ontsporen. ,,In de jaren 70 zetten juristen zich in voor vrouwen, homo's en ongelovigen. Het liberaal-progressieve establishment is van kleur verschoten en staat nu op de bres voor multiculturele rechten van groepen, die weinig op hebben met de verworven vrijheden."
Ook zijn collega Afshin Ellian heeft geen goed woord over voor de CGB. ,, Ambtenaren en onderwijzers moten de schijn van partijdigheid vermijden. Hoofddoeken en djellaba's zijn geen onschuldige symbolen. De commissie maakt het met haar uitspraken alleen maar moeilijker voor moslims om werk te vinden. Welk bedrijf wil iemand die vrouwen geen hand geeft? Alleen de moskee."

Reactie voorzitter
' We voeren gewoon de wet uit'
Na omstreden uitspraken zoals over djellabadrager Faizel Enait krijgt de CGB veel reacties van boze burgers en daar zit volgens mr. A.G. Castermans 'veel bagger bij, waarvoor je een olifantshuid moet hebben'. Veel kritiek komt volgens de voorzitter voort uit onbegrip . ,,Men heeft moeite met de boodschap, maar die is vastgelegd in een wettelijk kader, We voeren gewoon de Wet Gelijke Behandeling uit en daarbij maken we echt wel een afweging en bewaken we de grenzen aan de vrijheid van godsdienst."
Dat 49 imams mevrouw Verdonk wel een hand gaven, betekent niet dat dit vanzelfsprekend is voor alle moslims. ,,De protestantse meerderheid bepaalt ook niet hoe de orthodoxe christen op de Veluwe zijn geloof beleeft. Er zijn meer mogelijkheden om respect te betuigen dan het geven van een hand. Rotterdam heeft zijn afwijzing gewoon niet goed onderbouwd."

Kader
De Commissie Gelijke Behandeling is in 1994 ingesteld door vijf bewindslieden: CDA'er Hirsch Ballin (justitie) en de PvdA'ers Van Thijn (binnenlandse zaken), Ritzen (onderwijs), d'Ancona (WVC) en Wallage (sociale zaken). De commissie moet discriminatie tegengaan wegens huidskleur, afkomst, religie, sekse, seksuele geaardheid, leeftijd en handicap.
De negen leden en hun plaatsvervangers worden benoemd door de minister van justitie in samenspraak met zijn vier collega's. Op vacatures kan iedereen reageren. De voorzitter en twee ondervoorzitters zijn gekwalificeerde rechters.
In 2005 deden 621 burgers een beroep op de CGB, een toename van 45 procent vergeleken met 2004. De commissie deed 245 uitspraken. Deze zijn niet bindend en worden niet altijd overgenomen door de rechter.

Acht opvallende uitspraken
22 juni 2001: De Commissie stelt een sollicitante in het gelijk, die wegens het dragen van een hoofddoek is afgewezen als griffier bij de Zwolse rechtbank. De overheid legt deze uitspraak naast zich neer.
20 maart 2003: Het ROC Amsterdam mag twee meisjes met de niqaab weren, omdat open interactie tussen docenten en leerlingen met een gezichtssluier onmogelijk is.
21 september 2004: De Nederlandse Algemene Danssport Bond sluit ten onrechte homoparen uit van danswedstrijden. Later stelt de Haagse rechtbank de dansende homo's in het ongelijk.
15 april 2005: Een sportshop heeft een medewerker, die dreadlocks draagt als aanhanger van het Rastafari-geloof, ten onrechte niet tot manager bevorderd.
15 november 2005: Het Islamitisch College Amsterdam mag lerares Arabisch Samira Haddad niet ontslaan omdat ze geen hoofddoek wil dragen. De school negeert het oordeel.
13 december 2005: De Ladies Night in discotheken als de Baja Beach Club in Rotterdam is discriminerend, omdat mannen geen korting of gratis toegang krijgen.
28 maart 2006: Fatima Anghar, die weigert mannen de hand te schudden, moet toegelaten worden tot de opleiding voor onderwijsassistent bij het ROC ASA in Utrecht.
5 oktober 2006: De gemeente Rotterdam heeft de afwijzing van moslim Faizel Enait als klantmanager bij de Sociale Dienst onvoldoende onderbouwd. Enait draagt een djellaba en weigert vrouwen een hand te geven.

Interview met lijstduwer Simon Fortuyn in AD, maandag 2 oktober
Klik hier om het artikel te lezen

Interview uit De Twentsche Courant Tubantia (1 oktober 2006)

Deskundige uit ervaring

Secil Arda is integratiedeskundige uit ervaring. Vanuit Turkije, via Duitsland waar ze scheikunde en bedrijfskunde studeerde, kwam ze in 1982 in Nederland terecht. Ze maakte in 1986 een stormachtige entree in de (lokale) politiek. De afgelopen vijftien jaar is ze vooral bekend vanwege haar inbreng in het integratiedebat. Arda houdt er een uitgesproken mening op na. Ze beijvert zich voor de positie van de achtergestelde allochtone vrouw. Haar filosofie is in een woord samen te vatten: gelijkheid. Ze moet niets hebben van de sharia en burka's en hamert op eigen initiatief van vrouwen. Leer de taal, kom de deur uit en neem actief deel aan de Nederlandse samenleving, zijn haar lessen. Precies zoals ze zelf een plaatsje onder de Nederlandse zon verwierf. Secil Arda heeft een eigen consultancybedrijf. Ze woont in Enschede, is getrouwd en heeft een dochter.

Waar ze in 1990 de actieve politiek vaarwel zegde, pakt ze nu de draad weer op. Secil Arda staat op plaats vijf van EénNL, de partij van Marco Pastors en Joost Eerdmans.

Een Turkse bloem die is ingeburgerd

Er is een wereld van voor en een van na 11 september 2001. In beide stond Secil Arda haar mannetje als het om integratie ging. Ze is niet het type van zachte heelmeesters. Dus stootte ze vorige eeuw een paar keer flink het hoofd. Dat was in de tijd dat we nog lief waren voor allochtonen. In de nerveuze tijd van na 11 september vallen haar ideeën beter. Zeker aan de rechter zijde van het politieke speelveld. . In beide stond Secil Arda haar mannetje als het om integratie ging. Ze is niet het type van zachte heelmeesters. Dus stootte ze vorige eeuw een paar keer flink het hoofd. Dat was in de tijd dat we nog lief waren voor allochtonen. In de nerveuze tijd van na 11 september vallen haar ideeën beter. Zeker aan de rechter zijde van het politieke speelveld.

Tekst Toon Mesman Toeval bestaat niet. Juist als Secil Arda een verbale oorwassing geeft na een domme vraag. Strijkt in haar tuin achter het huis in het noordoosten van Enschede een specht neer. Spechten roffelen ook. Secil Arda houdt er niet van een etiket opgeplakt te krijgen en zichzelf steeds te moeten verantwoorden omdat ze niet past in dit of dat hokje. Dat was al zo in het Turkije van haar jeugd, het Duitsland van haar studententijd, en het Nederland waar ze zich daarna vestigde. Eind jaren tachtig ervoer ze hoe weinig rek er zit in het lokaal politieke denken in Enschede. Kleinburgerlijk vond ze het. O jawel, de ideeën van de PvdA waren de hare, maar de gewenste, nee geëiste partijdiscipline, daar kon ze niet mee leven. Er is toen flink met de deuren geslagen en Secil mocht telkens uitleggen waarom. Een gedroomde entree in de landelijke politiek, een plaats in de Tweede Kamer sneefde. Uiteindelijk verstomde het rumoer en sloeg het stof neer. Maar zie nu, zestien jaar later: de inmiddels oud-PvdA'ster prijkt pontificaal op plaats vijf van EénNL, de nieuwe partij van de politieke kwajongens Marc Pastors en Joost Eerdmans. Zou het dan toch? De verbazing over deze politieke ommezwaai amuseert haar. Dat is weer zo'n typisch voorbeeld van het Hollandse hokjesdenken van links en rechts, en van etiketten. Dat bij deze of gene de wenkbrauwen omhoog gaan. Het zij zo. EénNL past bij haar visie. Een partijprogramma is dan wel niet voorhanden, haar overtuiging staat voor 100 procent. Reken maar dat het goed is, is de enige tip die ze van de sluier licht. 'Daarbij vind ik niet dat ik me hoef te rechtvaardigen voor mijn keuze van EénNL. Het is gewoon een avontuur. Voor mij dan.' Die visie. Secil Arda gelooft heilig in het gelijkheidsbeginsel. Dat ze daarvoor van partij moet wisselen is geen probleem. Het is als de specht. Die gaat van boom naar boom. Hier een roffel, daar een roffel. Totdat de de goede boom is gevonden. Dat Secil Arda niet aan kleindenken doet, van dat afgepaste, afgemeten denken, dankt ze aan haar ouders. Geboren in de grote Turkse stad Bursa, groeit ze op in gegoed burgerlijk gezin. Haar vader is directeur van het gymnasium, moeder lerares. De familie verkeert in permanente staat van discussie. 'Van huis uit ben ik zeer politiek georiënteerd. Thuis werden vier kranten gelezen. Mijn ouders waren politiek bewust en maatschappelijk betrokken. Bij ons vonden gezonde, levendige discussies plaats. Het waren verlichte humanisten.' Hoewel van huis uit islamitisch had de koran een bescheiden bijrol in Huize Arda. Op haar zesde ging Secil op Engelse les. Dat ze na het lyceum is gaan studeren was vanzelfsprekend. Het werd de Universiteit van Istanboel. Scheikunde. Maar Istanboel wilde niet. Secil: 'Ik kwam er achter dat ik mijn vleugels wilde uitslaan. Ik wilde talen spreken, andere culturen verkennen, mijn horizon verbreden.' Daar kwam bij dat Turkije eind jaren zestig toch wat benauwd was voor nieuwsgierige meisjes. Het land van keuze was Engeland, omdat ze al Engels sprak, het werd in 1970 Duitsland. Ter voorbereiding plakte ze thuis in Turkije het huis onder met plakkertjes met Duitse woorden, werkwoorden, inclusief de naamvallen. Want: 'Als je iets wil, moet je er wat voor doen.' Eenmaal in Duitsland ging ze linea recta naar het gerenommeerde Goethe Instituut. Om Duits te leren. Van München verhuisde ze, het Duits machtig, naar Wuppertal om te gaan studeren. In Duitsland struikelde ze over de vooroordelen. 'Toen al moest ik mezelf rechtvaardigen, mezelf verdedigen. Mensen wilden niet geloven dat er ook Turkse studenten waren. Turken met een opleiding. Natuurlijk waren er al veel gastarbeiders in Duitsland. Maar niemand kon geloven dat er ook zulke Turken als ik waren. Turkse? Nee, ze dachten dat ik Française was. Ik was constant in de verdediging. Daarom baal ik van het hokjesdenken. Van het etiketten plakken.' In een van zijn boeken beschrijft gelauwerd schrijver Ohran Pamuk hoe een jonge Turkse student Duitsland ondergaat. Hij gaat op in de Turkse gemeenschap, die hem als een cocon beschermt voor alles wat Duits is, behalve dan de Duitse lucht die hij inademt. Arda herkent het beeld. Natuurlijk trekt de Turkse gemeenschap in Duitsland aan haar. Maar ze wil niet. 'Ik ben een vrije geest. Ik laat me niet in een keurslijf stoppen.' In Wuppertal dompelt ze zich onder in het studentenleven. En in de roerige jaren zeventig is er genoeg te beleven. Politiek laat Arda zich inspireren door SPD-bondskanselier Willy Brandt. Zijn historische bezoek aan Israël in 1973, zijn beroemde knieval in 1970 voor het oorlogsmonument in Warschau, ze heeft de hoogtepunten paraat. Links is ze. Maar niet te links. Secil Arda bezoekt - 'uiteraard' - Berlijn, waar de Muur nog staat. Ze bezoekt Oost-Berlijn. Ze gruwt van de Oost-Duitsland. Later, in Nederland, zal ze mensen ontmoeten die de loftrompet steken over de socialistische heilstaat. 'Ik ben erg, erg tegen het communisme. Onbegrijpelijk dat mensen Oost-Duitsland op een voetsstuk zetten.' Het anti-communisme heeft ze van huis uit mee. Turkije is in die tijd, hartje Koude Oorlog, de hoeksteen van het Noord-Atlantische verbond, grenzend aan de Sovjet-Unie. De bèta-studente is politiek geëngageerd, maar ze houdt nog meer van kunst. In Wuppertal is een kunstenaarscafé al snel haar uitvalsbasis vanwaar ze de culturele wereld om haar heen verkent. Later vindt ze zichzelf terug in de entourage van Pina Bausch, de choreografe. De interesse voor kunst en cultuur zal niet meer verflauwen. 'De helft van mij is technisch, en de helft van mij is cultuurminnend. Kunst is de voeding van de geest', zegt ze. Na haar studie verhuist ingenieur Arda naar Gronau, waar ze bij Van Delden AG aan de slag gaat. In 1982 volgt ze haar Nederlandse man naar Enschede. Ach, Nederland. 'Nederland is een fantastisch land. Je hebt hier een fantastische samenleving. Maar als je daarin wil worden opgenomen, moet je niet alleen nemen, maar ook geven. Als je je aan deze samenleving wil committeren, moet je jezelf afvragen: wat kan ik bijdragen?' Een succesvolle integratie begint bij jezelf. Dat vond ze toen, dat vindt ze nu. Ze haalt een recent onderzoek aan naar het isolement van Turkse vrouwen in de Wesselerbrink in Enschede. Smalend vertelt ze dat de onderzoekster pleit voor meer barbecueplekken in de wijk om de vrouwen naar buiten te krijgen. 'Ze kunnen het toch ook zelf doen?' Nee, ze moet niets hebben van het gepamper van minderheden. Aanpakken, is het parool. Enschede maakt in 1986 kennis met Arda's dadendrang. Ze schrijft alle politieke partijen aan en vraagt de programma's op. 'Ik heb ze allemaal bestudeerd. De PvdA sprak me het meeste aan.' De liefde is wederkerig. De linkse gemeente gelooft in de maakbaarheid van de multiculturele samenleving, en, zeker zo belangrijk, heeft de allochtone kiezer ontdekt. De PvdA in Enschede omarmt Arda. Wat wil je nog meer: jong, links, vrouw, allochtoon, hoogopgeleid. Secil Arda is de eerste allochtone vrouw die haar entree maakt in de gemeenteraadspolitiek. Niet alleen de regionale media storten zich met graagte op dit nieuwe fenomeen. Op verkiezingsavond zit ze al in de NOS-studio in Hilversum.. Een ster is geboren met de PvdA als lanceerplatform. Hebben de PvdA in Enschede en Secil Arda aanvankelijk baat bij elkaar, de liefde bekoelt snel. Arda wordt in binnen- en buitenland gevraagd haar licht over de integratieproblematiek te laten schijnen. Ze is tenslotte ervaringsdeskundige. Daarbij heeft ze haar pr goed voor elkaar. Te goed volgens lokale partijgenoten, wat Arda vertaalt als platte jaloezie. De partij daartegenover vindt haar te eigengereid. De omhelzing wordt wurgend en politieke dromen van Arda kapotgeprikt. Na het aanvankelijke succes in Enschede lonkt de Tweede Kamer. Ze spreekt haar ambities openlijk uit. Het wordt niets. 'Ik ben afgeknapt op het integratiebeleid en de partijdiscipline', zegt ze nu. 'Je mag niet zeggen waar het op staat. Ideeën worden bekokstoofd, die je klakkeloos moet overnemen. Je kunt geen individualist zijn. Dat heb ik gemist bij de PvdA. Je wordt in een keurslijf geperst. Individualisme is taboe bij de PvdA. Ik had me juist aan het Turkse keurslijf onttrokken. Daar mocht je ook al niet buiten de gebaande paden treden.' In 1990 gaan Arda en de PvdA op lokaal niveau uit elkaar. Landelijk blijft ze zich nog manifesteren via het partijbestuur. De afdeling Amsterdam helpt haar aan een bestuurszetel. Niettemin bekoelt ook die liefde. In 1999 zegt ze haar lidmaatschap van de partij op. In alle stilte. Alleen de oplettende lezer van het lokale partijblad Aksie neemt kennis van de scheiding. Aksie meldt in elk nummer netjes wie lid is geworden, en wie lid af is. Ze praat er nu met een zekere mildheid over. 'Alles was nieuw. Voor mij en voor mijn omgeving', vergoelijkt ze. 'Vergeet niet dat ik het eerste allochtone vrouwelijke raadslid was in dit land. Ik was een pionier.' En dan bitter: 'Ik ben ongelooflijk veel jaloezie tegengekomen. Vooral bij de oudgedienden.' Wat als? Wat als Arda zich wat meer aan de PvdA-mores had gehouden? De Rotterdamse Nebahat Albayrak staat achter Wouter Bos nummer twee op de lijst voor de verkiezingen van 22 november. Zij wel. De Enschedese Sharon Dijksma, de vleesgeworden partijdiscipline, staat op zes. 'Ik ben niet jaloers op Nebahat. Zij past ook beter bij de PvdA. Ze is een arbeiderskind en vakbondslid. 'Toen jij voor het eerst gekozen werd, was ik nog scholier. Jij was mijn voorbeeld. Zo wil ik ook worden', heeft ze me verteld. Ach, misschien heb ik destijds toch voor de verkeerde partij gekozen. En natuurlijk is het niet alleen kommer en kwel binnen de PvdA. Er lopen nog genoeg vrije geesten rond.' Voor EénNL zich bij Secil Arda meldt, tonen ook andere partijen belangstelling voor haar. 'Vier jaar geleden zat ik aan een banket van koningin Beatrix met Hans Hoogervorst en Paul Rosenmöller. Ze waren zo onder de indruk, dat ze me allebei wilden.' En jawel, naast VVD en GroenLinks heeft ook D66 geïnformeerd. Secil Arda heeft echter even geen interesse. Ze is druk met haar werk als zelfstandig ondernemer. Daarbij kan ze haar ideeën toch wel kwijt. 

Arda blijft een gevraagd integratiedeskundige. Radio, televisie weten haar regelmatig te vinden en ze schuift vaak aan bij forums. Vraagt niemand haar wat, maar gebiedt de actualiteit een reactie, dan schrijft ze wel een ingezonden stuk. Over haar invloed meldt ze niet zonder trots dat ze als enige allochtone vrouw is geïnterviewd door de Commissie-Blok. Deze 'Tijdelijke Commissie Onderzoek Integratiebeleid' onder voorzitterschap van de VVD'er Stef Blok heeft in 2004 onderzoek gedaan naar dertig jaar Nederlands integratiebeleid. Verder prijkt op haar cv het Kroonlidmaatschap van de Raad voor Maatschappelijke Ontwikkelingen en is ze lid geweest van de begeleidingscommissie monitor racisme en discriminatie. Het is een kleine greep uit een behoorlijke lijst van commissies en adviesorganen.

Ze is in 1982 in Enschede komen wonen. Ze woont er nog. Eerst aan de Schurinksweg, nu in het noordoosten aan de rand van de stad aan een stille straat. 'Ik ben van Enschede gaan houden. Enschede is kleinschalig, overzichtelijk. Met de fiets ben ik in vijf minuten in het centrum. Enschede is een goede plek voor de kinderen om op te groeien.' Was Enschede al goed, het wordt er alleen maar beter. Arda is onder de indruk van het in aanbouw zijnde muziekkwartier en vol lof over de museale ontwikkelingen in Roombeek. Ze wordt ongelooflijk boos als Enschede wordt neergelegd in een achterhoek van Nederland. 'Waar hebben we het over? Je bent in nog geen vier uur in Berlijn, binnen twee uur overal in de Randstad. Enschede ligt in het centrum. Zeker zolang de verbindingen goed blijven.' Als je de grens wegdenkt heeft ze gelijk. Arda doet haar achternaam eer aan. Ze is vernoemd naar de grensrivier tussen Bulgarije en Griekenland. Haar grootvader komt uit Zuid-Bulgarije, toen nog onderdeel van het Ottomaanse Rijk. Bulgarije, Turkije, Duitsland, Nederland. Grenzen vervagen en zo ligt Enschede midden in de wereld van iemand die niet erfelijk belast is met het oostelijke minderwaardigheidscomplex.

Marco Pastors wist haar moeiteloos te vinden. Hij volgde het spoor van Arda's publieke optredens in het integratiedebat en kwam vanzelf in Enschede uit. 'Hij heeft een beroep op me gedaan. Ik heb er lang over na moeten denken. Het leven is constant beslissingen nemen. Dit is op me afgekomen. Ik kom uit een intellectueel milieu. Ik heb leren nadenken en kom uitgerekend bij EénNL terecht. Ik besef best wat de maatschappelijke uitstraling is. Aan de andere kant is het wel een goed teken dat ik er bij zit. Als straks de dertig namen van de lijst bekend zijn, zul je zien dat er meer zijn zoals ik. Je zult nog versteld staan. Daarbij, nogmaals, ik vind niet dat ik me hoef te rechtvaardigen. En nee, ik ben geen Fortunist. Ik kende hem niet, al had hij wel goede ideeën.' Toen haar kandidatuur vorige week bekend werd, waren er inderdaad verbaasde reacties. Maar sommige ook heel enthousiast. De dag na het nieuws kreeg ze een kaartje. Trots herhaalt ze de tekst: 'Hoera! Ik wist sinds het vertrek van Hirsi Ali niet meer op wie ik moest stemmen. Nu wel. Secil Arda!'

Ze heeft een hekel aan etiketten, maar op haar revers prijkt een kleine rood-wit-blauwe tulp. Het symbool van EénNL. Arda: 'Een Turkse bloem die hier ingeburgerd is.'

Haar verdere plannen? 'Wat dacht je? Campagne voeren!' Secil Arda is terug in de politiek, alive and kicking.

Telegraaf, maandag 2 okt.
door Job Slok

DEN HAAG, maandag

Het strafrecht in ons land moet compleet op de schop.

Meer emotie in de rechtszaal, burgers krijgen meer te vertellen over de rechtspraak en de bezem gaat door het overwegend links leger van rechters. Dat willen de kopstukken Marco Pastors en Joost Eerdmans van de nieuwe partij EénNL.

Ze willen met deze maatregelen het vertrouwen in de rechtspraak terugbrengen. ?Er wordt te laag gestraft. Daders krijgen meer aandacht dan slachtoffers en nabestaanden. Burgers hebben niets te vertellen. Wij willen dat veranderen?, aldus Eerdmans.

Een van de meest opmerkelijke voorstellen in de justitieparagraaf van hun partijprogramma, die zij vandaag in deze krant bekendmaken, is de ´directe actie´. Daarmee geven ze slachtoffers van ernstige misdrijven en nabestaanden het recht om het Openbaar Ministerie (OM) aanvullende onderzoekshandelingen te laten verrichten, zoals DNA-onderzoek op een kledingstuk of getuigenverhoor. De officier van justitie is dan verplicht om aan dat verzoek gehoor te geven.

Het programma van EénNL bevat verder voorstellen om alle verdachten van ernstige misdrijven DNA te laten afstaan, en om verdachten een aanwezigheidsplicht in de rechtszaal op te leggen.

Pastors en Eerdmans wraken verder de linkse politieke voorkeuren van veel rechters. Volgens hen leidt dat ertoe dat ze in hun ogen zo laag straffen en zo coulant zijn voor daders. De maatregelen die zij voorstellen moeten de rechters corrigeren door meer emotie toe te laten in de rechtszaal, waardoor de aandacht vanzelf bij de slachtoffers en de nabestaanden komt te liggen.

Ook oude plannen zoals het pleidooi voor lekenrechters, minimumstraffen voor moord en doodslag en de afschaffing van de vervroegde invrijheidstelling komen terug in het programma.

Artikel over Jan Dirk Blaauw in NRC op 30 september
Klik hier om het artikel te bekijken

Artikel door Secil Arda in NRC op 29 september
Klik hier om het artikel te bekijken

Chauffeur en broer Fortuyn op lijst EénNL

Uitgegeven: 29 september 2006 14:26; www.nu.nl

DEN HAAG - Hans Smolders, de chauffeur van wijlen Pim Fortuyn, en Simon Fortuyn, Pims jongste broer, staan op de kandidatenlijst van EénNL voor de Tweede Kamerverkiezingen.

Smolders, die ook gemeenteraadslid is in Tilburg, staat op de 19e plaats, Simon Fortuyn staat op de 30e en laatste plaats. Dat maakte EénNL, de partij van Marco Pastors, vrijdag bekend.

De partij heeft de 18e plaats op de kandidatenlijst ingeruimd voor Jan Dirk Blaauw, die tot 2003 voor de VVD in de Tweede Kamer zat. Vorige week maakte EénNL al de eerste zeven kandidaten op de lijst bekend.

Eerdmans
Na lijsttrekker Pastors volgt Joost Eerdmans, ex-LPF'er in de Tweede Kamer. Op de derde plek staat Hikmat Mahawat Khan, die tot voor kort voorzitter was van de Contact Groep Islam. Nummer vier is Ronald Sörensen, Secil Arda staat op vijf, Sander Simons op zes. Anton van Schijndel, het Tweede Kamerlid dat uit de VVD-fractie is gezet, bezet de zevende plek op de EénNL-lijst. De partij liet ook weten dat op 9 oktober in Amsterdam het verkiezingsprogramma bekendgemaakt wordt.

Marco Pastors in het zelfportret in HP De Tijd:
Klik hier voor het artikel

Elsevier, woensdag 23 augustus 2006

Nieuwe partij Pastors en Eerdmans: EénNL

Onder de naam 'Eén NL' gaan de Rotterdamse oud-wethouder Marco Pastors (Leefbaar Rotterdam) en LPF-kamerlid Joost Eerdmans de strijd aan op rechts. Ze hopen bij de komende Tweede Kamerverkiezingen vijftien zetels te halen.

De naam staat volgens Pastors voor het feit dat de leden van de partij als één man achter hun land staan. De nieuwe partij heeft vijf speerpunten: sociale zekerheid, veiligheid, onderwijs, bureaucratie en integratie (het programma staat nog niet op internet).

Westerse cultuur
Het aantal geweldsmisdrijven moet omlaag, de overheid moet meer gaan doen met minder ambtenaren. En iedereen die in Nederland wil wonen, moet accepteren dat de westerse cultuur de overheersende is.

Pastors verwacht de zetels niet alleen op rechts, maar ook op links weg te halen bij partijen zoals SP, PvdA, CDA en VVD. Pastors en Eerdmans nemen graag deel aan een volgend kabinet met hun partij. Eventueel zijn ze ook bereid een minderheidskabinet te steunen, maar niet als een tweede D66.

Verdonk
Pastors zegt in De Telegraaf dat hij betreurt dat minister Rita Verdonk voor Vreemdelingenzaken (VVD) niet meedoet aan zijn nieuwe partij. Hij had de afgelopen maanden enkele ontmoetingen met haar, maar Verdonk ontkende steeds ten stelligste dat ze uit de VVD zou gaan.

Geert Wilders van de Partij voor de Vrijheid zou zijn afgevallen omdat er 'niet met hem viel samen te werken'. Eerder zei Bart Jan Spruyt, ex-directeur van de conservatieve Edmund Burke Stichting, al dat een samenwerking tussen Wilders, Pastors en Eerdmans er niet in zat. Eerdmans en Pastors werkten beiden mee aan de tekst van de 'onafhankelijksheidsverklaring' die Wilders in maart 2005 publiceerde.

Versplinterd
Volgens Spruyt ‘ligt de rechterflank van het politieke spectrum er versplinterder bij dan ooit’. Hij had verwacht dat door het afscheid van Geert Wilders van de VVD een brede conservatieve beweging zou ontstaan. 'Deze kar loopt vast in een zandbak,’ zei hijHilbrand Nawijn van Groep Nawijn zou niets met Eén NL te maken willen hebben.

Pastors moest vorig jaar zijn functie als wethouder neerleggen na zijn uitspraak dat 'criminele moslims, anders dan Antillianen en Kaapverdianen, hun wangedrag vaak vanuit hun geloof rechtvaardigen'

De prijsvraag voor het bedenken van een naam voor de nieuwe landelijke politieke partij van Marco Pastors, heeft 784 inzendingen opgeleverd.
De naam van de nieuwe partij zal op 23 augustus bekend gemaakt worden.
De winnaar verdient een etentje met Marco Pastors in het Palazzo di Pietro, het voormalige woonhuis van Pim Fortuyn in Rotterdam.

Vernieuwing
Veel naamsvoorstellen hebben een link naar Pim Fortuyn, verwijzen naar nieuwe politiek, of refereren aan begrippen als fatsoen, vernieuwing, echte democratie, aanpakken en leefbaarheid.

Jury
Een jury met onder meer Marco Pastors zelf, zal de definitieve naam kiezen.
Hieronder een aantal van de aangedragen naamsvoorstellen:

Anti-regentenpartij, Nederlands Glorie, Pastorale, NAP (Nieuw Alternatief Pastors), Progressief Rechts, LinksVoorbij, Geen Woorden Maar Daden, P.I.M. (Partij voor de Ideale Maatschappij), N.I.B. (Nederland in Balans), Batavieren, Aan de slag, De Vernieuwing, Ommekeer 2006, Nieuw Nederland, Nederland Verlicht, M.L.G. (Meer Land voor je Geld).

Artikel Telegraaf

door Paul Jansen en Job Slok

DEN HAAG, woensdag

‘Eén NL’ is de naam van de politieke partij waarmee Marco Pastors en Joost Eerdmans een tweede Fortuynistische revolutie willen ontketenen.
“De naam staat voor wat wij willen, namelijk dat we met zijn allen als één man achter ons land gaan staan”, aldus lijsttrekker Pastors. Varianten als ‘de Pastorale Partij’ en ‘Nederland Eén’, die via een prijsvraag bij de partij binnenkwamen, haalden het niet.
Pastors zal vandaag samen met Eerdmans de naam van de partij die de LPF moet doen vergeten, deponeren bij de Kiesraad.

De partij zal met vijf kernpunten de verkiezingsstrijd ingaan: sociale zekerheid, veiligheid, onderwijs, bureaucratie en integratie. Het aantal geweldsmisdrijven moet omlaag, de overheid moet meer gaan doen met minder ambtenaren en iedereen die in ons land wil wonen moet accepteren dat er één overheersende cultuur is: de westerse. Op deze punten willen Pastors en Eerdmans afgerekend worden, al zullen ze ook op andere onderwerpen stelling nemen.
Als voorbeeld noemt de lijsttrekker Europa. De regering moet ´Brusselse´ beslissingen die niet in het belang van ons land zijn, niet langer volgen, maar naast zich neerleggen, vindt hij. “Als je hier in de politiek zit, moet je ook opkomen voor Nederlandse belangen. Wil je voor Europa opkomen, ga dan het Europees Parlement in.” Pastors wil zijn partij niet anti-Europees noemen maar “vóór Nederland”.

Pastors en Eerdmans rekenen op minstens 15 zetels, en zullen regeringsdeelname niet schuwen. Als het nodig is zijn ze ook bereid een eventueel minderheidskabinet te steunen maar een rol zoals die van D66 weigeren ze pertinent. “Wel meedoen maar niets realiseren. Dan blijf je wel 40 jaar van de straat, maar zo gaan wij het dus niet doen”, aldus Pastors. Hij verwacht de zetels “links en rechts” weg te halen bij partijen zoals SP, PvdA, CDA en VVD.
Pastors betreurt het dat Rita Verdonk bij de VVD is gebleven en zich niet bij hem heeft aangesloten. “Ik denk niet dat ze daar gelukkig is”. Ze hebben nog wel eens telefoon- en sms-contact, maar Pastors heeft zich neergelegd bij de keuze van Verdonk. Wilders is ook in beeld geweest, maar viel af omdat hij lijsttrekker wilde worden. Van Nawijn wil ‘Een NL’ niets weten. Van de zittende Kamerleden van de LPF heeft nog niemand gesolliciteerd naar een plek op de kandidatenlijst.

Artikel NRC Handelsbald

Rotterdam, 22 aug. „Het is natuurlijk verboden om heel erg lelijke dingen over Pim te zeggen.” Marco Pastors, de voorman van Leefbaar Rotterdam, ontvangt zijn gasten graag in het voormalige woonhuis van Pim Fortuyn, het Palazzo di Pietro in Rotterdam. De inrichting is niet veranderd. De schaduw van Fortuyn is groot, zegt hij. „Hij is een deel van mijn leven, de enige reden dat ik in de politiek zit.”
Afgezien van kritiek op Fortuyn mogen ze vrijuit spreken, de tien mensen die met Pastors meedenken over het programma van zijn nieuwe landelijke partij. Wekelijks komen ze bijeen. Tot nu hebben ze nog geen felle discussies gehad, ze worden het vrij snel eens over maatschappelijke kwesties. Ze delen het uitgangspunt van de partij: maximale vrijheid voor iedere burger, en een overheid die alleen bijspringt voor mensen die het echt nodig hebben.
Pastors voert strikte regie over zijn mediabeleid. De naam van zijn partij onthult hij morgen. Een prijsvraag voor een geschikte naam – Pastors verwierp zijn werktitel ‘NLMP, Niet Lullen Maar Poetsen’ – leverde 784 suggesties op. De winnaar mag met de lijsttrekker dineren in het Palazzo di Pietro.
En de kandidatenlijst zal hij, verspreid over twee dagen, over enkele weken bekendmaken. Op die lijst komen in ieder geval mensen uit zijn Rotterdamse netwerk: de oud-wethouders Wim van Sluis en Marianne van den Anker en raadslid Ronald Sørensen. Ook Tweede-Kamerlid Joost Eerdmans (nu nog LPF) zal op de lijst staan.
Pastors probeerde ook andere politici en publicisten te interesseren. Maar historicus Arend Jan Boekestijn en minister Rita Verdonk (beide VVD) weigerden, evenals publicist Paul Scheffer, die in 2001 over het ‘multiculturele drama’ schreef. „Die kiest ervoor de voetveeg van de PvdA te blijven.” Scheffer blijft belangrijk voor de „gedachtevorming” van zijn nieuwe partij, zegt Pastors. „Regelmatig spreken we elkaar.” Met Verdonk heeft hij alleen nog sms-contact. „Verdonk is een politicus zoals ik die graag zie. Ze zit niet onder haar bureau te bibberen, maar vangt de klappen op. Dat is moedig.”
Pastors heeft verder veel contact met Maurice de Hond, van wie hij veel ideeën over directe democratie en bestuurlijke vernieuwing overgenomen heeft. Jan Nagel, de oud-PvdA’er die Leefbaar Nederland heeft opgezet, belde ook. Maar met hem wil Pastors niets te maken hebben.
Dat valt zeker niet mee, een partij oprichten in een half jaar tijd.
„We hadden natuurlijk niet gerekend op vervroegde verkiezingen. Maar we hebben veel geleerd door vier jaar Leefbaar Rotterdam. We nemen het bestuur over van Leefbaar Rotterdam, de mental coach, de woordvoerder, de werkwijze, de wijze van mensen selecteren.”
Geert Wilders presenteert deze week zijn kandidatenlijst, Hilbrand Nawijn richt een eigen partij op. Waarom trekt u als aanstaande rechtse partijen niet samen op?
„Alleen Geert Wilders lag voor de hand als partner. We hebben het geprobeerd, maar het is niet voor niets dat we elkaar niet hebben gevonden. Hij mist de vaardigheden om samen te werken. Zijn kompaan Bart Jan Spruyt heeft dat nu ook ontdekt. Die ga ik zeker bellen. Het is ongelooflijk wat er gebeurt bij de LPF, tot aan het vertrek van fractievoorzitter Van As vorige week toe. De boot ligt al op de bodem en ze hakken nog steeds door. Het is uitgesloten dat ik me aan de LPF, of de opvolger daarvan, verbind.”
Worden de kleintjes niet vermorzeld in de strijd tussen PvdA en CDA?
„Dat is een non-strijd. PvdA en CDA doen alsof je tussen hen moet kiezen, maar je krijgt ze allebei. Als ze boven de 75 zetels komen gaan ze lekker samen, de grootste levert de premier. Een combinatie PvdA-CDA zou een schande zijn, tenzij ze vooraf zeggen dat ze eventueel samen willen regeren. Als je echt iets wilt veranderen in Nederland, moet je iets anders stemmen dan PvdA of CDA.”
Wat zou u anders doen dan de kabinetten-Balkenende?
„Het CDA geeft zich geen rekenschap van het mandaat van de kiezer. Het land is het zat, dat getuttel met immigratie, het baantjescircuit. Balkenende durft niets, en als hij iets doet, gaat hij de verkeerde kant op. Na de moord op Theo van Gogh bezocht hij een moskee! Alleen Rita Verdonk deed het goed in het vorige kabinet, maar nu wordt ze misbruikt door de VVD. De VVD gaat veel verliezen door ons.”
In Rotterdam weigerde u een bestuur te vormen met de PvdA, terwijl Leefbaar Rotterdam de tweede partij werd. Is de antipathie jegens de landelijke PvdA net zo groot?
„Nee, dat ligt heel anders. In Rotterdam is de PvdA onze natuurlijke vijand. Ze waren de baas sinds de oorlog, wij hebben ze verslagen in 2002. Nu doen ze alsof ze onze goede dingen ooit zelf al hadden bedacht, in 1960 of zo. Ze staan voor alles waar wij een hekel aan hebben. Landelijk is de tegenstelling veel minder groot. Alle partijen schuiven daar naar rechts, ook Wouter Bos. Hij wil ook de ministeries saneren, net als wij.”
U heeft het afgelopen jaar in het islamdebat uw toon gematigd...
„O ja? Dat heb ik weer. Nu ben ik weer te gematigd.”
U bood uw excuses aan moslims die u ten onrechte beledigd had aan. Ook in debatten slaat u een genuanceerdere toon aan.
„Nou ja, het is een proces geweest. De eerste jaren moesten we de problemen benoemen en de confrontatie aangaan. Er doen zich vreselijke problemen voor: de beroerde positie van vrouwen en homoseksuelen, criminaliteit, het slachtofferdenken. Maar nu de problemen door iedereen erkend zijn, wordt het tijd om over oplossingen te praten. Daar past een andere toon bij.”
U bent landelijk bekend door uitspraken over islam en integratie. De partij zal vooral worden bekeken en beoordeeld op dat ene onderwerp.
„Dat is niet zo erg. In Rotterdam verdween dat na een tijdje vanzelf, toen mensen zagen dat we meer zijn dan dat, want 30 procent van de Rotterdammers heeft dat gezien in maart. Dat geeft hoop voor de rest van van het land. Ik hoop dat we duidelijk kunnen maken dat we meer zijn dan een one-issuebeweging.”
Zullen stokpaardjes van Leefbaar Rotterdam als preventief fouilleren en de Rotterdamwet terugkeren in het programma van uw partij?
„De Rotterdamwet is een goed voorbeeld. In algemene zin geloven wij: hoe meer vrijheid, hoe gelukkiger. Maar vanwege de immigratie kunnen de grote steden die vrijheid niet aan. De liberalisering van de woningmarkt werkt daar niet, want slechte wijken trekken huurders aan de onderkant. Die moet je weren door inkomenseisen te stellen aan nieuwe huurders. Specifieke maatregelen voor specifieke gebieden. Juristen roepen dan: dat kan niet, want dat is meten met twee maten. Ik weet inmiddels dat als ik dat hoor, de oplossing nabij is.”
Wat is een reële verwachting voor het aantal zetels dat u gaat halen?
„Alles tussen de vijf en vijftig. Veel mensen zijn nog aan het zweven, er komen nog incidenten, er kan nog veel gebeuren. Als we de kans krijgen, kunnen wij dit land een paar grote stappen vooruit laten maken. Maar ook bij een of twee zetels gaan we door. We doen het met wat we krijgen.”